Miguel Sloendregt

David Who?

Het is 2 september 1984. Ik ben 24 en ik sta in mijn dooie eentje achter de bar te werken op een doodgewone doordeweekse avond in café De Paap in Den Haag. De avond kabbelt een beetje voort. Zo rond tienen stroomt de zaak echter helemaal vol, god of Joost mogen weten waarom, en ik moet alle zeilen bijzetten om iedereen van bier en andere dranken te voorzien. Ik ren bijna door de zaak.

Helemaal op het hoekje van de bar is een wat oudere man gaan zitten en omdat hij een strategisch slim plekje heeft bemachtigd, vlak bij de platendraaier, vlak achter de biertap, een plek waar ik om de zoveel tijd logischerwijze weer terug moet keren,  krijgt hij zijn bestelling steeds razendsnel voor zijn neus, bijna nog voor hij zelf iets kan zeggen. Op de vraag welke naam ik op zijn bonnetje mag schrijven, zegt hij kort: "David". Hij lijkt me Amerikaans, maar ik heb het veel te druk om echt even een fatsoenlijk praatje met hem aan te knopen. Het lijkt hem niet te deren. Na een aantal biertjes haalt hij een tekenblok tevoorschijn en begint ingespannen te tekenen.

Na een klein uurtje, bij het afrekenen, hij oogt vermoeid en wat aangeschoten, geeft hij mij de tekening. Ik vraag of hij hem wil signeren, hij doet het een beetje trillend. Ik bied hem nog een drankje aan. Hij drinkt het dankbaar leeg en vertrekt. Ik zal hem nooit meer zien.

Wel verwerf ik ooit een ansichtkaart van Woody Allen , vraag me niet hoe, met vrijwel exact dezelfde priegelige handtekening rechts onderaan. Het lijkt er op dat ik al tappend en rokend geportretteerd ben door ene David Levine. Leuk, voor in het grote plakboek van het leven, maar wist ik veel wie die man was.

Op 29 december j.l. overleed hij. Pas op de foto bij het artikel in NRC over zijn overlijden zie ik hem terug. Hij oogt wat jonger dan in mijn herinnering, maar ik ben natuurlijk inmiddels wat ouder dan in 1984. Hij kijkt echter nog precies hetzelfde, vorsend is het goede woord, denk ik. Het is alsof ik een shot zie uit een hele oude film, een flashback. Enig Google werk levert me een prachtig interview op én de relatie met Nederland. Hij heeft jarenlang voor Vrij Nederland getekend.

In zijn vrije tijd portretteerde hij de 'working class and lower middle class' in Coney Island. En, ooit, op een lang vergeten avondje in een bruine kroeg in Den Haag, in een ver verleden, licht aangeschoten, een ongeschoren, rokende barman op rolschaatsen.

Nieuwjaarswens

Oma's buffetkast

Oma's buffetkast, want daar stond ik voor te poseren, pronkt tegenwoordig in onze huiskamer. Ik heb al veertig jaar een bril en al een tijdje wat minder haar, ben eindelijk zindelijk, heb de bal ingeruild voor een afstandsbediening, maar voor de rest ben ik geen steek veranderd. Je zou me als je me nu zou zien echt geen 49 geven. Toch?

De VOC mentaliteit II

Eén van de artikeltjes op deze weblog die veel hits oplevert is er één van 28 september 2006, getiteld  'De VOC Mentaliteit'

Aanvankelijk heb ik er niet veel aandacht aan besteed, ik dacht aan toeval, maar ik ben vandaag toch eens het bericht met afbeelding én links gaan controleren en wat blijkt?

De afbeelding waar ik naar linkte was van het internet verdwenen, de tekst die ik van Wikipedia citeerde was aldaar gewijzigd, de links naar 'slavenhandel en andere heldendaden' waar ik naar verwijs, zijn in rook opgegaan.

Het zal toch niet zo zijn dat er een klein JP-tje ergens op een achterkamertje van het Ministerie van Algemene Zaken de woorden van onze minister-president van een mooie historische context zit te voorzien, hè?

Four Yorkshiremen

Armoe? Wij hadden pas armoe. Wij woonden in een klein sloophuisje in een achterbuurt.

Ha, jullie hadden tenminste nog een huis. Wij woonden in een kartonnen doos.

Luxe. Jullie hadden tenminste nog een doos.

Deze korte versie van bovenstaande filmpje is al jaren een vast nummer bij verjaardagen of andere bijeenkomsten van een goede vriend van mij. Sinds kort staat er een Monty Python Channel op YouTube.

De vooruitgang staat voor niets, wij hadden vroeger een zwart-wit TV met één zender....

Wat een luxe, wij hadden helemaal geen zenders op onze TV.

Update:

Nog nagniffelend, kom ik via Wikipedia op het transcript van deze sketch:

I had to get up in the morning at ten o'clock at night half an hour before I went to bed, drink a cup of sulphuric acid, work twenty-nine hours a day down mill, and pay mill owner for permission to come to work, and when we got home, our Dad and our mother would kill us and dance about on our graves singing Hallelujah.

Ook gij, Brutus?

Kijk,daar in het midden, met die blauwe jas. Ik was nog niet helemaal kaal, maar wel flink op weg. Van wanneer en waar is die foto dan?

20 maart 2003, op het Voorhout in Den Haag tijdens een vredeswake.

Ik zou dat nu nooit meer doen natuurlijk, volgens mij was het tegen de wet om spandoeken op te hangen aan dranghekken. Die dingen zijn tenslotte gemeentelijk eigendom. Ik zie nu in dat als je een oorlog wilt stoppen je gewoon je mond moet houden......

Anti Kraak

Terug naar de jaren veertig?

Traditionele waarden staan sinds de rock-’n-roll jaren vijftig en de rebelse sixties onder druk. Waarden als seksuele moraal, huwelijkse trouw en verantwoordelijkheidsbesef.

Bron: 'De westerse cultuur sterft uit'

Om nog maar te zwijgen over de 'No Future' jaren zeventig, de yuppies uit de jaren tachtig en de hele internetgeneratie van de jaren negentig. Wat hebben die allemaal wel niet met onze traditionele waarden gedaan?

Nee, het word tijd dat we terug gaan naar de jaren veertig.

Het is tijd dat we weer voor kinderen kiezen. Dat is de enige manier om onze westerse cultuur te behouden en door te geven aan toekomstige generaties. Het streven is: wie kan kiezen voor kinderen, moet dat ook doen. Het liefst in een omgeving waarin kinderen zich geborgen voelen. Vrouwen die kiezen voor de zorg voor kinderen, in plaats van een mooie carrière, dienen daar weer waardering voor te krijgen. Zij zijn de onbaatzuchtige heldinnen van onze tijd.

Kortom, het enige dat onze westerse cultuur nog kan redden is net zo onbekommerd veel kinderen gaan fokken als degenen ( lees: zij uit de succesvolle islamitische traditie waar gezin en geloof nog overeind staan) die onze cultuur bedreigen.

En wie de meeste kindjes op de wereld zet heeft gewonnen. En als het er teveel worden dan hebben we nog wel wat overheidsmaatregelen uit de jaren veertig over om er weer wat minder te krijgen...

PS Voor wie dit leest. Mede-schrijver van het tenenkrommende bovenstaande NRC artikel is Ton Lutter, voormalig gemeenteraadslid voor het CDA in Den Haag. Niet iedereen bij de Haagse CDA is het met hem eens, getuige deze reactie van Wil Vonk uit de NRC discussie die op het artikel volgde.

Electrische melkboer

Kees:	Je eet teveel, zonder goed te kauwe, hè, dat wordt niet gelijkmatig opgenomen in je bloed, je rookt teveel en je drinkt teveel, daardoor ken je niet regelmatig d'r roompotje peile, hè, daardoor schiet jij meer in de stress, je gaat nog meer roke en drinke, je kauwt van de zenuwe helemaal niet meer, je slikt de hele rotzooi gewoon zo door, je vrouw komt steeds meer tekort, op een goeie dag kom jij thuis, je vrouw legt in bed, jij doet de klerekast ope, en daar staat zooo'n vibrator.
Wim:	Vibrator, wat is dat?
Kees:	Dat is een electrische melkboer.

Bron: De Klisjeemannetjes

Nog veel leuker, op ze Haags. En dan hardop, hè.

Stormpje kijken?

Stormpje kijken is van alle tijden. Bovenstaande foto uit 1954 (Scheveningse kust) komt van Beeldbank

In de beeldbank zijn foto's te vinden van gebeurtenissen uit de periode 1880 - 1990. In totaal bevat de beeldbank ongeveer 500.000 foto's. Het materiaal is afkomstig uit verschillende collecties die door de jaren heen zijn verzameld door het Nationaal Archief.

Uren kijkplezier, dus.

Tolerant? Wij? Vroeger?

De sociologen vergeleken bevolkingsgegevens van na de dood van Pim Fortuyn met gegevens uit de jaren tachtig en negentig. Zij wilden weten of de bewering dat Nederland na Fortuyn zo intolerant is geworden, klopt. Dat blijkt niet het geval: wetenschappelijke gegevens uit de jaren tachtig en eind jaren negentig bewijzen dat etnische discriminatie in Nederland toen ook al wijdverbreid was, bijvoorbeeld op het gebied van werk en huisvesting.

Volgens de wetenschappers viel vreemdelingenhaat in de jaren voor Fortuyn alleen minder op, omdat media en politiek toen een ander beeld schetsten. „Lang is het positieve beeld in stand gehouden dat vrijwel elke Nederlander er eenzelfde tolerante houding ten opzichte van minderheden op nahield als het zogenaamde weldenkende deel van de natie”, stellen de sociologen.

Bron

Goede oude tijd

Bron

De VOC mentaliteit

In werkelijkheid was vooral de handel in Opium van groot belang. Binnen Azië was weinig belangstelling voor Europese producten maar de VOC stimuleerde het gebruik van opium. Opiumsap werd vooral rond Bihar in Bengalen gewonnen en op Java verwerkt. De opium werd daar geruild voor thee en andere Chinese producten en was zeer winstgevend. In 1744 alleen werd er in Batavia 243000 pond ruwe opium geveild. De kopers waren vooral Chinezen. Daarnaast was er een grote en zeer lucratieve smokkelhandel voor rekening van de VOC werknemers zelve. Gouverneur-Generaal van Imhoff liet daarom in 1745 de Sociëteit van den Amfioen Handel oprichten. Deze instelling kreeg het monopolie van de handel in Java en nam ieder jaar een vaste hoeveelheid Amfioen (opium) af. Uiteraard stimuleerde de sociëteit het drugsgebruik op Java. Toen de Engelsen in 1756 Calcutta veroverden stuurde de VOC een smaldeel om de Nederlandse factorijen ( handelskantoren) in Bengalen te beschermen. De Britten vielen dit eskader zonder waarschuwing aan en vernietigden de schepen van de VOC. Vanaf dat moment dwong de Britse East India Company een monopolie op de opiumhandel af. De VOC mocht die opium vervolgens tegen een forse prijs van de Engelsen kopen maar kon daarna natuurlijk geen grote winsten meer realiseren. Het verlies van de opiumteelt betekende het begin van de neergang van de VOC en de opkomst van Engeland als koloniale supermacht in Azië. De Sociëteit van den Amfioen Handel werd in 1794 ontbonden. De lucratieve handel in opium werd door de Nederlandse Handels Maatschappij en later door de Opiumregie, een staatsbedrijf die de opium zelfs via de postkantoren distribueerde, opgevolgd.

Bron

Ook aardig, wat notities over de VOC en de slavenhandel of wat andere heldendaden, maar dat is vast niet wat onze minister-president bedoeld, toen hij vandaag zei dat we ons moesten spiegelen aan de VOC mentaliteit...

(Naschrift: bovenstaande tekst heeft een tijdje op Wikipedia gestaan, de bron waar ik naar dit artikel ook naar verwijs. De tekst op Wikipedia is inmiddels gewijzigd, ik laat hem maar even staan voor het nageslacht. Ook de andere links werken niet langer. het zal toch niet zo zijn dat er een klein JPtje ergens op een achterkamertje van het Ministerie van Algemene Zaken de woorden van onze minister-president van een mooie historische context zit te voorzien, hè? )

SP Vroegâh

NU SP ! dendert er al een tijdje rond. Maar hoe was het vroeger? En waar kwam het beginkapitaal van de rijkste partij van Nederland ook al weer vandaan? Juist.

OK het is een heel oud artikel, maar bent U ook zo benieuwd of Jan Marijnissen de laatste woorden van het artikel ook waargemaakt heeft?

,, Duidelijk moet zijn dat de huidige SP hier buiten staat. En ook dat de meeste mensen die destijds actief waren dat met de beste bedoelingen hebben gedaan. Wij danken de BVD dan ook voor alle verleende steun in onze strijd. Dit soort dingen kan in een democratische samenleving natuurlijk van geen kanten. Ik wil graag van de minister van Binnenlandse Zaken vernemen hoe dit in elkaar heeft gezeten. Ik wil ook weten of de BVD in het verleden meer van dit soort operaties heeft uitgevoerd. Laat nu alles maar op tafel komen.''

Brabant is Prachtig

En ja hoor, daar was hij weer, de melkboer - licht gebruind terug van de vakantie en als u het mij vraagt een tikje voller in het gezicht.

'Leuk geweest?' vroeg ik, blootsvoets op het kokos van onze fakirmat, maar hij woof mijn understatement dadelijk de gang in en riep: 'Leuk? Wat heet leuk? Gewél-dig. Schit-te-rend. Ik ga in mijn leven nooit meer ergens anders naar toe dan naar Brabant.’

'O, is het daar zo... eh... prachtig?' mikte ik, van de mat op het zeil stappend, dat wel koud is maar niet zo prikkerig.

'Meneer, ik zal u vertellen...' zei hij en hij zette de flessen op de grond, omdat het een lang verhaal met veel wijswerk zou worden. 'We waren daar in een pension hè, en dat kostte vijftig gulden per dag. Alles inbegrepen. Alles. Om te beginnen, een pracht van een kamer, schone lakens en slopen, stromend water, afijn wát je maar wou. Kwam je 's ochtends beneden, dan was de tafel al gedekt. En op die tafel stond...’

Hij begon op zijn vingers af te tellen, staccato sprekend, de blik triomfantelijk op mij gericht: 'Op die tafel stónd: wit brood; bruin brood; zwart brood; worst; kaas; spek; een ei; sjem; hagelslag; koek; een ei. Het ei heb ik al gehad, geloof ik... nou ja... koffie en thee was er net zoveel als je wou. Was je koppie leeg, dan riep je maar: "Juffouw Annie, hiero," en dan werd je bijgeschonken. Dat kostte niks. Was inbegrepen bij de vijftig gulden. Nou, om elf uur was het weer: koffie met een wafeltje. Zeg maar gerust wáfel. Hij was zó groot, ongevéér hoor, ik wijs uit me hoofd, maar hij was eerder groter dan kleiner. De wafel was ook inbegrepen. Goed, zo tegen halfeen ging je naar boven, op je kamer, om je op te knappen, handen wassen en gezicht en dan kwam je beneden en daar stond dan de lunstafel al weer klaar. Ging je zitten en dan kreeg je...’

Hij begon weer af te tellen, zijn grote, trouwe duim in de lucht.

'Soep. Elke dag andere soep. Ballen d'r in. Zulke ballen. En zuivere vleesballen hoor. De ene keer vier, de andere keer vijf, ik heb er wel eens acht gehad, maar dat was natuurlijk een tref. Nou, als de soep op was en je had twee, drie bordjes genuttigd, dan kwam er vlees, aardappels en groente. Zo'n stuk vlees. Met sju erbij. Goeie vette sju. Waren je aardappels op, dan riep je maar: "Juffrouw Annie, hiero!" en dan kwam ze aan met de pan en de pollepel, pats we hebben wel eens gelachen, ze zei en keer: "Nou, het lijkt wel of deze tafel direct op de riolering is aangesloten. "Puddinkie toe. Lekker puddinkie. Goed in de krenten. Maar daar kon je er maar één van krijgen. Dat is begrijpelijk. Wie dan meer pudding wil, die moet maar betalen, niet waar? D'r waren wel types die wouwen vier, vijf puddinkies eten, inbegrepen... ach meneer, dat heb je altijd. Daar zijn wel eens harde woorden over gevallen. Maar verder geen wánklank.

'En 's avonds?' vroeg ik, want het begon me mee te slepen.

'Ho ho,' riep hij glimlachend. 'Vergeet de thee niet. Om vier uur was het theedrinken geblazen. Wéér met zo'n wafel. Eén. Maar net zoveel thee als je wou, drie, vier, vijf koppen, dat gaf niet. Na de thee ging je naar je kamer, 'n half uurtje liggen, je gezicht eens een beetje wassen en je handen, nou, en dan stond beneden de tafel al gedekt voor het diner. Soep weer. En een warm schoteltje... lekker hoor, alleen voor de gróte eters een beetje weinig. Maar geen nood, want daarna had je weer je vlees, je groenten, je aardappels, allemaal volop. En een stuk fruit toe. Dat mocht je nemen uit zo'n mand. Ik nam meestal een peertje. Lekker peertje. Niet groot. Maar sappig.'

Hij keek er peinzend op terug. 'Nou, 's avonds ging je maar vroeg slapen,' zei hij. 'Ik kan u Brabant aanbevelen, hoor. 't Is práchtig daar.

Simon Carmiggelt

Bron

Acht stuivers

Acht stuivers, kom daar nu nog eens om...

Witte wijken, zwarte wijken

Hoe was het ook alweer? Het waren de gastarbeiders en ze bleven. Ze moesten een woning, maar daar waren wat haken en ogen aan, want wie wil er nou een gastarbeider op het portiek........?

Janneke Jansen schreef er een proefschrift over. Lees hier hoe het verder ging met die woningen en waarom er witte en zwarte wijken zijn ontstaan.

Mao

En welk boek ben ik vandaag dan wel begonnen?

Na het lezen van o.m dit interview en dit bijbehorende artikel werd ik alleen maar nieuwsgieriger.

Frank Willems. Jung Chang schermt met fantastische aantallen slachtoffers, maar zegt niets over de honderden miljoenen Chinezen die het dankzij Mao (veel) beter kregen. Mao is de man die in 1949 verklaarde: "Het Chinese volk is eindelijk opgestaan." Hij maakte een einde aan de middeleeuwse maatschappijvormen op het platteland, aan de koloniale vernedering van China en aan tientallen jaren corrupte dictatuur. Daarvoor alleen al is hij de vader des vaderlands. Hij verdeelde de grond onder de boeren die 80 procent van de bevolking uitmaakten. Bij zijn dood had de overgrote meerderheid van de Chinezen voor het eerst in de geschiedenis voldoende eten, kleding en een woning. Zij hadden toegang tot gratis eerstelijnsgezondheidszorg, tot basisonderwijs en indien ze bekwaam waren tot verdere studies.

Kortom, slachtoffers worden afgezet tegen de mensen die het beter kregen. Heerlijk zo'n redenering.

Ook een aardige.

Jung Chang heeft het ook nog over 3 miljoen doden in de Culturele Revolutie in de jaren 1966-1974. Voor dit cijfer heeft ze al evenmin een bron. Daar kan evengoed 2 miljoen staan, of 5 miljoen. Op hun proces in 1980-'81 werd de Bende van Vier (de ultraradicale leidende groep van de Culturele Revolutie) verantwoordelijk geacht voor 35.000 doden. Allicht is het cijfer niet volledig, maar het illustreert wel de onbetrouwbaarheid van Jung Chang.

Ofwel het aantal doden van Jung Chang is onbetrouwbaarder dan het cijfer dat tijdens het proces van de Bende van Vier naar voren kwam. Alsof ze toen hadden kunnen zeggen dat het er miljoenen waren.

Mao is één der grootste politici van de 20ste eeuw.

Sambal bij?

Glossarium van de jaren zeventig

Biefstuksocialisme
Begrip geïntroduceerd door PvdA-econoom Hans van den Doel ter afkeuring van het welvaartsoffensief van het veerste kabinet-Den Uyl. Markeert intocht van het 'grenzen aan de groei'-denken, ofte wel het crisisfetisjisme van de jaren tachtig. Werd later geuzennaam voor de ware uylianen.

Democratisering
Ook wel: 'demokratisering'. Egalitaire maatschapijvisie die in de jaren zestig werd bedacht en in de jaren zeventig uitgevoerd. Vond zijn grootste bestrijder in W.F. Hermans en wat later in degenen die ermee waren begonnen.

Eurocommunisme
Hoogst populaire politieke stroming, met name in Italië, gericht op communisme met een menselijk gezicht. Werd in Nederland vooral beleden door splijtzwammen in de CPN-biotoop.

Kraakbeweging
Anarcho-politieke stroming die eind jaren zeventig ontstond. Aanvankelijk gericht tegen speculatie met leegstaande panden, later een totale levensstijl. Zou enige jaren later aan interne machtsstrijd ten onder gaan. Sommige pioniers van de kraakbeweging doen tegenwoordig zelf goede zaken als huisjesmelkers.

Repressieve tolerantie
Verwijt aan het adres van autoriteiten die niet langs hardvochtige weg wilden onderdrukken. Juist door recalcitrante ideeën en daden een plaats te gunnen, holden deze autoriteiten het maatschappelijk verzet uit.

Meer? Klik hier

Pre-electorale stoelendans

Nog tijdens de regeerperiode van kabinet Den Uyl was men al bezig met de samenstelling van een nieuw kabinet.

zichtbare personen: Mr. F.H.J.J. Andriessen, Drs. J. Boersma, Dr. W.F. de Gaay Fortman, H.J. de Koster, Mw. J. van Leeuwen, Mr. H.A.F.M.O. van Mierlo, Mw. H.V. Someren-Downer, Mr. M. van der Stoel, Dr. J.M. den Uyl, H.J.L. Vonhoff , H. Wiegel , Dr. J. Zijlstra, Dr.Mr. B. de Gaay Fortman, Dr. R.J.H. Kruisinga, Dr. J.C. Terlouw , Dr. W.F. Duisenberg, Drs. R.F.M. Lubbers, Drs. J.P. Pronk, J.L.N. Schaefer , Mr. A.A.M. van Agt

tekenaar: Doede
(Elsevier, 11-05-1973)

Bron Parlement en Politiek

Krakeelzucht..

"Er is in dit land een zodanig toenemende geest van futloosheid, onmacht, onwil, onverschilligheid, verdeeldheid, krakeelzucht, dat het de spuigaten uitloopt.
Daartegenover wil ik een grondslag samenstellen van wilskracht, fierheid, plichtsgevoel, geloof in eigen kracht en bestaansrecht, nationale zin en solidariteitsgevoel"

Spreekt dit u aan? Weet dan dat het een citaat is van Anton Mussert uit 1932 en lees het gewoon af en toe even terug als u willekeurig welke politicus iets hoort zeggen, waar dan ook...

(Met dank aan Jan Blokker, Volkskrant vandaag)

Links fetisjisme

Nieuwe socialistische vormen vervangen de oude. De SP doet niet aan een 1-mei-viering.
Marijnissen: 'Dat is allemaal links fetisjisme. Die 1-mei-vieringen worden gedomineerd door de PvdA, het summum van burgerlijkheid. Daarom is het voor ons een onbruikbaar middel geworden. Het zwaaien met rooie vlaggen is passé. Vroeger zongen we nog wel de Internationale. Wij gaan niet, zoals Rottenberg doet, die oude generatie beledigen. Hij zegt dat ze maar naar Bob Dylan moeten luisteren. Maar die mensen hebben nog opofferingen gebracht voor een achturige werkdag. Dat zal Rottenberg zijn hele leven niet meemaken.'

Een interview in Vrij Nederland, juni 1995. Tegenwoordig denkt de "laatste socialist" er heel anders over, getuige dit artikeltje op zijn weblog. Sterker nog, Jan doet gewoon mee aan het 1 mei circus.
Op het Rode Podium van het Hart van Rotterdam zal hij spreken over "solidariteit en optimisme".
De 1 Mei viering is weer een bruikbaar middel, de rode vlag mag weer gehesen worden, links fetisjisme is hot en wie weet wordt de Internationale wel weer hier en daar gezongen.
Zelfs progressieve samenwerking is niet langer een illusie, zeggen de initiatiefnemers van EenanderNederland en het feit dat ze het niet eens zijn over de Europese Grondwet, ach, "als je kijkt naar wat ons Europees bindt, dan zijn er geen verschillen". Een bagatel als je het mij vraagt, vandaag gaat er een radiospot van de SP de lucht met de tekst:

"Wilt U dat Nederland opgaat in één Europese superstaat waarin de grote landen het voor het zeggen hebben of wilt U dat we baas blijven in eigen land?"

Nationalisme in optima forma en Geert Wilders kan de slogan zo overnemen. Misschien vergis ik me, is het gewoon een nieuwe vorm van socialisme, die de oude vervangt, maar wie op de dag van de Internationale een dergelijke kreet lanceert, die moet zich diep schamen.

Koninklijk gezever

Vroegâh lulden socialisten niet over de koningin
vroegâh vonden socialisten godsdienst "opium voor het volk"
vroegâh had je geen weblogs van politici

maar ja, dat was vroegâh

Professor Vingerhoets en zijn vrouwen

Mormoonse toestanden?

Niet zo moeilijk doen, hè.

Bron

Lakeien van de regering

De buitenlandwoordvoerders van PvdA en CDA zijn dinsdag in het debat over de missie met commando's in Afghanistan hard gebotst. Koenders noemde het een " misser van de eerste orde en een provocatie aan het parlement" dat het kabinet volgens hem niet van plan was instemming van de Kamer te vragen voor de geheime missie. CDA-Kamerlid Ormel nam het vervolgens op voor het kabinet en verweet de PvdA met de woorden "traditie van het gebroken geweertje" pacifistische neigingen. Koenders antwoordde: "Dit is schandelijk en neem ik u zeer kwalijk. U bent een lakei van de regering. De PvdA heeft altijd verantwoordelijkheid genomen voor militaire missies."

Bron

En hij keek er nog trots bij ook.

De vrije socialist

"Gelukkiger is een leven in idealen
al worden ze stuk voor stuk vernietigd
dan dat men in het geheel geen idealen heeft"

Bron: Ferdinand Domela Nieuwenhuis Museum

Kom daar nu nog eens om

Vroegâh

Ziet U die bomen? De laatste is vorige maand omgezaagd, dus ik woon nu in een boomloze laan.
God mag weten waarom en daarom weet de Dienst Stadsbeheer van de gemeente Den Haag het waarschijnlijk ook niet....

Indische rillingen

'Ik heb er een vrouw gezien die, met een kind van ongeveer 1/2 jaar op den linkerarm, en een lange lans in de rechterhand op ons aanstormde. Een kogel van ons doodde moeder en kind. We mochten toen geen genade meer geven. Ik heb 9 vrouwen en 3 kinderen, die genade vroegen, op een hoop moeten zetten, en zoo dood laten schieten. Het was onaangenaam werk, maar 't kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten. 't Was een verschrikkelijk werk. Ik zal er maar over eindigen.' H Colijn.

Groene Amsterdammer 22 april 1998