David Who?

Het is 2 september 1984. Ik ben 24 en ik sta in mijn dooie eentje achter de bar te werken op een doodgewone doordeweekse avond in café De Paap in Den Haag. De avond kabbelt een beetje voort. Zo rond tienen stroomt de zaak echter helemaal vol, god of Joost mogen weten waarom, en ik moet alle zeilen bijzetten om iedereen van bier en andere dranken te voorzien. Ik ren bijna door de zaak.
Helemaal op het hoekje van de bar is een wat oudere man gaan zitten en omdat hij een strategisch slim plekje heeft bemachtigd, vlak bij de platendraaier, vlak achter de biertap, een plek waar ik om de zoveel tijd logischerwijze weer terug moet keren, krijgt hij zijn bestelling steeds razendsnel voor zijn neus, bijna nog voor hij zelf iets kan zeggen. Op de vraag welke naam ik op zijn bonnetje mag schrijven, zegt hij kort: "David". Hij lijkt me Amerikaans, maar ik heb het veel te druk om echt even een fatsoenlijk praatje met hem aan te knopen. Het lijkt hem niet te deren. Na een aantal biertjes haalt hij een tekenblok tevoorschijn en begint ingespannen te tekenen.
Na een klein uurtje, bij het afrekenen, hij oogt vermoeid en wat aangeschoten, geeft hij mij de tekening. Ik vraag of hij hem wil signeren, hij doet het een beetje trillend. Ik bied hem nog een drankje aan. Hij drinkt het dankbaar leeg en vertrekt. Ik zal hem nooit meer zien.
Wel verwerf ik ooit een ansichtkaart van Woody Allen , vraag me niet hoe, met vrijwel exact dezelfde priegelige handtekening rechts onderaan. Het lijkt er op dat ik al tappend en rokend geportretteerd ben door ene David Levine. Leuk, voor in het grote plakboek van het leven, maar wist ik veel wie die man was.
Op 29 december j.l. overleed hij. Pas op de foto bij het artikel in NRC over zijn overlijden zie ik hem terug. Hij oogt wat jonger dan in mijn herinnering, maar ik ben natuurlijk inmiddels wat ouder dan in 1984. Hij kijkt echter nog precies hetzelfde, vorsend is het goede woord, denk ik. Het is alsof ik een shot zie uit een hele oude film, een flashback. Enig Google werk levert me een prachtig interview op én de relatie met Nederland. Hij heeft jarenlang voor Vrij Nederland getekend.
In zijn vrije tijd portretteerde hij de 'working class and lower middle class' in Coney Island. En, ooit, op een lang vergeten avondje in een bruine kroeg in Den Haag, in een ver verleden, licht aangeschoten, een ongeschoren, rokende barman op rolschaatsen.




























Laatste reacties